MANDALA Prywatna klinika leczenia uzależnień

Leczenie odwykowe w ośrodku pod Wrocławiem

Leczenie odwykowe w Klinice Mandala pod Wrocławiem to forma pomocy osobom uzależnionym od różnego rodzaju substancji psychoaktywnych. Stanowi jednocześnie pierwszy, często bardzo trudny krok do wejścia na drogę pełnej wolności od nałogu. Odwyk to nic innego, jak odseparowanie pacjenta od możliwości sięgnięcia po kolejne dawki narkotyku. Dowiedz się więcej!
Wolność od alkoholizmu dzięki ośrodkowi Mandala
Spis treści:
Jak przebiega?
Ile trwa?
Dobrowolne zgłoszenie
Terapia zamknięta
Zamknięte, niestacjonarne, w szpitalu, czy prywatne?
Oferta Mandali

Jak przebiega leczenie odwykowe w ośrodku pod Wrocławiem?

Leczenie odwykowe w klinice nieopodal Wrocławia to rodzaj terapii zakładającej pomoc osobom uzależnionym od różnego rodzaju substancji i zachowań. Mowa tu między innymi o rozpowszechnionym w naszym kraju problemie alkoholowym, narkomanii czy lekomanii. Detoks dedykowany jest również nałogowym hazardzistom, osobom uzależnionym od gier komputerowych czy też przygodnych kontaktów seksualnych.

Jeśli pacjent zmaga się z nałogiem alkoholowym bądź narkotykowym, pierwszym krokiem do podjęcia skutecznej terapii będzie przeprowadzenie odtrucia, nazywanego także detoksem. Istnieją różne metody detoksykowania organizmu pacjenta, wszystkie jednak mają na celu oczyszczenie krwiobiegu z zalegających tam, toksycznych substancji, stanowiących pozostałości po stałej obecności narkotyków czy alkoholu. Proces detoksykacji organizmu wiąże się z szeregiem nieprzyjemnych objawów szerzej znanych jako zespół abstynencyjny. Niektóre z nich mogą być niebezpieczne dla zdrowia osoby poddanej odtruciu, dlatego tak istotne jest, aby detoks przeprowadzony został pod
czujnym okiem wykwalifikowanej opieki medycznej. Odtrucia przeprowadza się po dokładnym wywiadzie dotyczącym stanu zdrowia pacjenta. Dzięki indywidualnej konsultacji możliwe jest ustalenie czasu trwania nałogu, ilości przyjmowanych dawek oraz rodzaju i natury schorzeń, na jakie cierpi pacjent. Istotne dla procesu detoksykacji i dalszej terapii mogą być także różnego rodzaju czynniki psychologiczne, którymi osoba z nałogiem dzieli się na etapie wywiadu terapeutycznego.

Po detoksie odbywa się właściwa część leczenia odwykowego, a więc prowadzona przez specjalistów terapia psychologiczna, dzięki której pacjent może rozpocząć pracę nad rozpoznaniem, a następnie likwidacją źródła swojego problemu. Dzięki całodobowemu wsparciu specjalistów i indywidualnemu programowi terapeutycznemu dopasowanemu do potrzeb pacjenta osoba z nałogiem ma szansę na pełne wyleczenie i rozpoczęcie nowego, wolnego od nałogu życia.

Przymusowe leczenie odwykowe w ośrodku niedaleko Wrocławia – ile trwa i jak wysłać na nie alkoholika? Kto może złożyć wniosek?

Z przymusowym leczeniem odwykowym w ośrodku pod Wrocławiem mamy do czynienia w momencie, gdy osoba uzależniona (zwykle od alkoholu) zostaje prawnie zobowiązana do podjęcia kuracji. Orzeczenie takie wydawane jest przez władzę sądową, a podstawą do wydania wyroku jest dokument zawierający opinię biegłego psychiatry oraz psychologa. Przymusowy odwyk jest zwykle efektem starań osoby z najbliższego otoczenia uzależnionego. Bliski musi być w stanie wykazać przed sądem, że środek psychoaktywny, którym w Polsce jest przede wszystkim alkohol, doprowadził do rozkładu życia rodzinnego, wywołał znaczące problemy w pracy bądź przyczynił się do popełnienia poważnego wykroczenia dotyczącego zakłócania porządku publicznego.

Jak wysłać alkoholika na leczenie krok po kroku?

Aby wysłać alkoholika na przymusowe leczenie odwykowe, należy udać się do komisji rozwiązywania problemów alkoholowych właściwej dla gminy, którą zamieszkuje osoba uzależniona, i złożyć pisemne zgłoszenie o nadużywaniu alkoholu. Stamtąd następuje skierowanie na rozeznanie oraz badanie wykonywane przez biegłych, którzy oceniają stopień uzależnienia od alkoholu, a następnie, jeśli zachodzi taka potrzeba, wysyłają alkoholika na stosowną terapię.

Podejdź poważnie do swojego życia  - wybierz się na terapię

Zanim wydane zostanie orzeczenie o obowiązkowym leczeniu odwykowym odbywa się także rozprawa sądowa, na której osoba uzależniona ma prawny obowiązek stawiennictwa. Czas trwania detoksu zależny jest od indywidualnych potrzeb osoby z nałogiem, nie wynosi jednak więcej niż 2 lata od momentu wejścia w życie stosownego oświadczenia.

Zdarza się, że poza koniecznością odbycia przymusowego odwyku, na alkoholika nałożone zostaje także całkowite ubezwłasnowolnienie, o którym poinformowany jest stosowny prokurator. Do takiej sytuacji dochodzi w momencie, gdy stopień uzależnienia od alkoholu jest skrajnie destrukcyjny zarówno dla samego nałogowca, jak i jego bezpośredniego otoczenia. Wiąże się to z umieszczeniem osoby uzależnionej w specjalistycznym domu pomocy społecznej przeznaczonym dla alkoholików bądź zapewnieniem jej innej formy opieki.

Czy dobrowolne zgłoszenie się na leczenie odwykowe w ośrodku niedaleko Wrocławia to trudna decyzja?

Leczenie odwykowe w ośrodku (np. w Mandali pod Wrocławiem) odbyć można także dobrowolnie, bez względu na rodzaj uzależniającej substancji psychoaktywnej i czas trwania nałogu. Jest to niejednokrotnie jedyny sposób na odzyskanie kontroli nad własnym życiem i wytyczenie zupełnie nowej ścieżki postępowania.

Wielu narkomanów, alkoholików i hazardzistów decyduje się na detoks ze względu na chęć zadośćuczynienia swoim najbliższym, którzy wiele wycierpieli na skutek ich nałogu. Część z nich nie wierzy w możliwość całkowitego wyjścia z nałogu i robi to jedynie ze względu na nieustające, dramatyczne prośby członków rodziny. Są również osoby, dla których odbycie jest to ostatnia nadzieję na powrót do rzeczywistości sprzed czasów nałogu. Nie mają wielu oczekiwań, są wyzbyci złudzeń, marzą o spokoju i odcięciu się od trudnej sytuacji, w jakiej sami się postawili.

Nie bagatelizuj problemu!

Nie brakuje także osób, które nie do końca uświadamiają sobie skalę swojego problemu. Wydaje im się, że wciąż mają kontrolę nad ilością przyjmowanych substancji i intensywnością narkotycznych ciągów, nie widzą nic złego w kolejnej, pozornie niewinnej alkoholowej imprezie czy zarwaniu dnia na studiach po to, aby doprowadzić się do właściwego stanu po tzw. zjeździe. O konieczności odbycia odwyku słyszą raczej od osób z najbliższego otoczenia, zwykle bardzo niefrasobliwie traktując podobne uwagi. Nazywają swoją przygodę z narkotykami (alkoholem, lekami, hazardem) fazą eksperymentów i dobrej zabawy. Dopiero po którejś z rzędu, wyjątkowo opłakanej w skutki nocy, gdzie urwany film stanowi jedynie początek serii problemów, osoba z nałogiem zaczyna się zastanawiać, czy w słowach znajomych i rodziny nie tkwi jednak ziarno prawdy. Mało kto dzwoni wtedy do prywatnego ośrodka leczenia uzależnień, gdyż pojawia się jeszcze jeden problem – wstyd. Jak przyznać przed wszystkimi ludźmi, którzy do niedawna zdawali się jedynie niepotrzebnie zawracać głowę czczą gadaniną, że faktycznie ma się znaczący problem?

Można się również spotkać z narkomanami w początkowej fazie nałogu, którzy zdążyli się już wystraszyć własną fascynacją substancjami psychoaktywnymi. Wciąż jednak nie wiedzą, czy sytuacja, w której się znaleźli, w istocie wymaga podejmowania jakiekolwiek działania. Niejednokrotnie boją się uzyskać jednoznaczną odpowiedź w tej kwestii, gdyż ich kontakt z narkotykami miał być jedynie niewinnym doświadczeniem, które okazało się ciekawsze i przyjemniejsze niż początkowo zakładali. Jeszcze niedawno byli przekonani o tym, że w każdej chwili mogą zrezygnować z kolejnej dawki. Jednak kilka testów silnej woli nie przyniosło stosownych rezultatów. W takich chwilach udanie się na leczenie zapewnia najlepsze możliwe rezultaty, gdyż stopień uzależnienia nie jest jeszcze aż tak silny.

Skąd wiadomo, że pora na zamknięte leczenie odwykowe?

Aby ustalić, czy zamknięte leczenie odwykowe stanowi najlepsze możliwe rozwiązanie w naszym przypadku (bądź w przypadku osoby nam bliskiej), warto sięgnąć po jedno z opracowań dotyczących klasyfikacji stopni uzależnienia.

Współczesna medycyna wyróżnia dwie podstawowe klasyfikacje zaburzeń psychicznych, które uwzględniają także uzależnienia od substancji psychoaktywnych. Są to opracowane przez specjalistów:

  1. Klasyfikacja Zaburzeń Psychicznych Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, nazywana również DSM, którą powszechnie wykorzystuje się na terenie Ameryki Północnej. Obecnie stosuje się opracowaną w 1994 roku klasyfikację DSM-IV.
  2. Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób, Urazów i Przyczyn Zgonów, czyli ICD, która stworzona została przez Światową Organizację Zdrowia. Obecnie w użyciu jest klasyfikacja ICD-10 pochodząca z roku 1992.

Aby dokonać wstępnej autodiagnozy przy wykorzystaniu powyższych klasyfikacji, należy szczerze odpowiedzieć sobie na sześć pytań. Jeśli odpowiedź na przynajmniej trzy z nich okaże się twierdząca, istnieje bardzo duże prawdopodobieństwo, że osoba dokonująca testu jest uzależniona od wybranej substancji psychoaktywnej. Sprawdź, czy to może dotyczyć Ciebie bądź osoby z Twojego bezpośredniego otoczenia!

  1. Odczuwanie głodu narkotykowego – stan, w którym osobie z nałogiem trudno przezwyciężyć psychiczny przymus sięgnięcia po kolejną dawkę substancji uzależniającej. Myślenie o narkotyku wypiera wszelkie inne priorytety, wprowadza w stan rozdrażnienia, wyłącza zdolność do koncentracji.
  2. Brak samokontroli dotyczący zarówno częstotliwości spożywania narkotyku, jak i jego dawkowania – osoba uzależniona traci zdolność do kontrolowania przebiegu zabaw z udziałem uzależniającej substancji. Niejednokrotnie łamie własne postanowienia dotyczące spożywania narkotyku, a nawet wpada w ciągi, po których niespecjalnie pamięta czas i okoliczności przyjmowania kolejnych dawek.
  3. Dostrzeżenie u siebie objawów nazywanych zespołem abstynencyjnym – osoba uzależniona przy próbach ograniczenia narkotyku odczuwać zaczyna syndromy związane z fizycznym uzależnieniem organizmu od wybranej substancji. Mowa tu o nieprzyjemnych, dokuczliwych objawach, które różnią się od siebie w zależności od rodzaju substancji, od której jest się uzależnionym. Organizm “choruje” tym intensywniej, im dłuższy był okres uzależnienia oraz im większe dawki narkotyku przyjęto w czasie poprzedzającym nagłe odstawienie substancji.
  4. Zjawisko zwiększonej tolerancji – osoby uzależnione od wybranej substancji psychoaktywnej z czasem się na nią “uodparniają”. Oznacza to, że do uzyskania dawnych efektów psychofizycznych potrzebna jest znacznie większa dawka narkotyku bądź zwiększona częstotliwość jego przyjmowania. Brak spodziewanych efektów niejednokrotnie frustruje i wymusza na nałogowcu sięganie po następne porcje używki w celu wywołania znanych z doświadczenia efektów.
  5. Przyjmowanie narkotyków pomimo uświadomienia sobie bezpośrednich szkód, jakie wyrządzają osobie uzależnionej – nałogowiec nie jest w stanie zrezygnować z pozostawania pod wpływem substancji nawet w sytuacji, w której doskonale zdaje sobie sprawę z faktu, że uzależnienie ma bezpośredni, niszczący wpływ na jego życie. Mowa tu o relacjach z partnerem (groźby rozwodu, rozpad związku), stanie zdrowia (marskość wątroby przy alkoholizmie) czy też poważnych kłopotach w pracy.
  6. Utrata zainteresowania aktywnościami, które sprawiały przyjemność przed czasem uzależnienia – osoba z nałogiem zarzuca dotychczasowe hobby, staje się zobojętniała na dawne przyjemności, cierpi na brak entuzjazmu przy próbach realizacji swoich zainteresowań. Dawne pasje ustępują nowej, jaką jest zdobywanie, zażywanie i poszerzanie wiedzy na temat uzależniającej substancji.

Jeśli zauważasz w swoim zachowaniu trzy lub więcej wymienionych powyżej czynników, wszystko wskazuje na to, że pora na rozpoczęcie leczenia odwykowego. Być może zauważasz te zachowania u kogoś ze swoich bliskich? Nie zwlekaj i umów wizytę w prywatnym ośrodku, aby dać sobie szansę na rozpoczęcie nowego rozdziału w życiu.

Mężczyzna w górach, który poszukuje szczęścia i zrozumienia

Leczenie odwykowe – zamknięte, niestacjonarne czy w szpitalu? A może prywatne w ośrodku niedaleko Wrocławia? Czym się różnią te formy pomocy, ile trwają i którą wybrać?

Leczenie odwykowe może odbywać się w kilku formach obejmujących różnorodne zasady przyjmowania osoby z nałogiem. Liczyć można między innymi na stacjonarne (np. w Mandali pod Wrocławiem) oraz niestacjonarne zakłady dla osób z nałogiem.

Stacjonarnie

Terapia stacjonarna, nazywana także leczeniem zamkniętym, oznacza, że pacjent spędza w ośrodku dwadzieścia cztery godziny na dobę przez okres kilku tygodni. To rozwiązanie szczególnie polecane osobom, które po raz pierwszy przystępują do odwyku, odniosły poważne szkody spowodowane obecnością nałogu w ich życiu oraz mają na swoim koncie nieudane próby samodzielnego utrzymania abstynencji. Terapia w zamkniętym ośrodku gwarantuje komfort odcięcia pacjenta od wszelkich rozpraszających bodźców i możliwość skupienia się na pracy związanej z osiągnięciem jasnego celu. Brak tu stresów, obowiązków związanych z pracą czy domem oraz, co najistotniejsze, znanych z codzienności, alkoholowych i narkotycznych pokus. Pierwszy etap psychoterapii prowadzonej w ośrodkach zamkniętych trwa najczęściej od 4 do 6 miesięcy. Spotkania prowadzone są 2 lub 3 razy w tygodniu. Na przyjęcie do publicznego, stacjonarnego ośrodka czeka się zwykle od kilku do kilkunastu tygodni.

Niestacjonarnie

Leczenie odwykowe niestacjonarne oznacza natomiast terapię dochodzącą, a więc rodzaj pomocy zakładający systematyczne uczestnictwo w spotkaniach terapeutycznych prowadzonych w miejscu zamieszkania alkoholika czy osoby uzależnionej od narkotyków.

To forma sprawdzająca się w przypadku osób potrzebujących kontynuacji terapii podstawowej, które mają już za sobą etap w ośrodku zamkniętym i są w stanie zachować abstynencję. Często po powrocie z terapii stacjonarnej potrzebują po prostu umocnienia w żelaznym postanowieniu rzucenia nałogu. Systematyczne spotkania z grupą wsparcia pomagają im wytrwać w trzeźwości i radzić sobie z pełną pokus rzeczywistością świata po wyjściu z ośrodka.

Szpitalne leczenie odwykowe to nic innego jak oddział leczenia zespołu abstynencyjnego, czyli przyjmowanie pacjentów do szpitala w trybie alarmowym. Syndrom odstawienny w niektórych przypadkach może stanowić zagrożenie życia, dlatego tak istotny jest szybki czas reakcji. Hospitalizacja trwa od 7 do 10 dni, następnie pacjent wysyłany jest do ośrodka bądź abstynencyjnych grup samopomocy.

Prywatny ośrodek to najwygodniejsza z form pomocy osobom uzależnionym, zakłada bowiem dwudziestoczterogodzinne wsparcie wykwalifikowanych specjalistów, wygodne warunki detoksu oraz gwarancję natychmiastowego przyjęcia pacjenta do ośrodka. Czym jeszcze charakteryzują się prywatne ośrodki odwykowe?

Leczenie odwykowe alkoholików i narkomanów w prywatnym ośrodku Mandala pod Wrocławiem. Ile to kosztuje i jakie zasady panują w klinice?

Leczenie odwykowe w prywatnym ośrodku Mandala niedaleko Wrocławia to szansa na całkowitą zmianę dotychczasowego trybu życia. Klinika zlokalizowana jest niedaleko Wrocławia, w Jordanowie Śląskim, gdzie w zjawiskowych okolicznościach przyrody odbywają się profesjonalne terapie uzależnień.

Mandala to klinika specjalizująca się w przeciwdziałaniu różnego rodzaju uzależnieniom. Profesjonalną pomoc świadczoną przez zespół wykwalifikowanych terapeutów znajdą tu osoby zmagające się z alkoholizmem, depresją, uzależnieniem od narkotyków, lekomani, nałogowi hazardziści, a także osoby uzależnione od komputera i Internetu czy też kontaktów seksualnych. W ośrodku każdy z pacjentów traktowany jest indywidualnie przy zachowaniu najwyższego stopnia dyskrecji. Dzięki temu możliwe jest opracowanie terapii, która w pełni odpowiada potrzebom osoby z nałogiem, pomagając jej odzyskać kontrolę nad swoim życiem.

Koszty terapii w Mandali obejmują profesjonalną diagnozę, wsparcie terapeutyczne, farmakoterapię (jeśli jest konieczna), zabiegi związane z detoksykacją organizmu oraz pełne wyżywienie i komfortowe zakwaterowanie w ośrodku. Ich ostateczna wysokość zależna jest od liczby spędzonych w Mandali tygodni. Wstępny kosztorys przygotowany zostaje jeszcze w czasie trwania wizyty konsultacyjnej, uwzględniając jednocześnie indywidualne potrzeby pacjenta.